آموزش و پرورش دانایی محور

علي گودرزيان:

چندی پیش(دی ماه ۸۷) ساعت سه بعد ازظهر یک روزجمعه ازخانه بیرون رفتم؛ درحین قفل درحیاط خانه‌ي خود جوانی”تلوتلوزنان” از کنارم گذشت که با نیم نگاهِ پرازشرارتِ حماقت‌آمیزش واهمه‌ای به دلم ریخت که نکند پشت سر من به خانه دست‌برد بزند! خوب، البته من به رسم همیشگی یک«لعنت خدابرشیطان»گفتم وخود را ازشرِ وسوسه‌های به اصطلاح شیطانی خلاص کردم. یک ساعت از این زمان گذشت بچه‌هايم زنگ‌زدند و باعصبانیت گفتند:« بابا چرا خونه‌رو به‌هم ریخته‌ای؟» بی‌درنگ گفتم:«من نبودم عزیزم! حتمن آقا دزده بوده و لب تاب بابا رو دزدیده!» نمی‌دانم چطوری تیر را به نشانه زدم، درست بعد از من مَرده رفته بود “لب تاب” و کالابرگ و کمی هم جنس و منس نه از آن جنس‌ها که سر زبان جوان‌هاست بلکه کمی خِرت‌وپِرت خانگی را قاپیده و دررفته بود. همین بهانه‌ای شد که پای ما هم به کلانتری محله باز شود، پلیس و «دایره‌ی سرقت آگاهی» را خبردار کنیم. طولی نکشید پلیس ۱۱۰ آمد و بعد هم یک دسته از اداره‌ي آگاهی مشغول انگشت‌نگاری از محل دزدی شدند. ردی ضعیف از اثر انگشت به دست آمد و همین‌طور اثر کف دست دزد نیز مشخص شد. راستش را بخواهید من یواش یواش داشت قند توی دلم آب می‌شد چون قبلن توی همین تلویزیون خودمان یک‌بار دیدم که آقای«دِرِک» با یک ته سیگار به جامانده چطوری یک مجرم را پیدا کرد تلویزیون که دروغ نمی‌گوید تازه ده‌ها فیلم و صحنه‌ها را مثل همین صحنه‌ها پخش کرده‌است؛ باخودم گفتم:« همین الان اثرهای به دست آمده را به بانک اطلاعات رایانه عرضه می‌کنند و”رایانه‌ی مادر” بی‌درنگ داده‌ی جدید را با داده‌های ذخیره شده مطابقت می‌کند، بعد صدایی شنیده می‌شود! بعله! دزد پیداشد«حسن مراد» مشهوربه «حسن گرزه»ساکن«گِل چنار اسبی» باخودم گفتم: ببین این دزدها چقدر بی‌عقلند و ناشیانه و بدون دستکش دزدی می‌کنند! این دزد بیچاره نمی‌دانسته که دنیا پیشرفت کرده‌است و پلیس محله با فناوری جدیدی که دارد مو را از ماست بیرون می‌کشد! در این هیس و بیس به یکی از مأموران که انصافن برای انگشت‌نگاری کوشش زیادی کرد، گفتم: دوست عزیز! حالا این اثر انگشت‌ها به چه دردی می‌خورند؟ گفت: هر وقت شما دزد یا متهم را گیرآوردید ما اثر انگشتش را بامستندات خود مطابقت می‌دهیم و راست و دروغِ اتهام را روشن می‌کنیم. آه از نهادم برآمد و دوباره یاد«اقساط»درازمدت لب‌تاب خود افتادم. غصه مثل کلاف بی سر و تهی مرا درهم پیچید تا این که یکی ازهم‌کارانم گفت: فلانی این لب‌تاب ممکن است مثل گوشی‌های همراه از طریق مخابرات ردیابی شود.باشنیدن این سخن باز چشمانم از شادی برقی زد. بی‌درنگ شماره‌ی همراه یکی از دوستانم که دستی در دنیای انفورماتیک دارد، گرفتم و زنگ زدم و مسئله را درمیان نهادم و گفتم: اگر ممکن است تا از آن طریق پیگیری نمایم که بسیار کم‌هزینه و به صرفه‌است.پس از چند دقیقه دوست من تماس گرفت و گفت در ایران هنوز این فناوری موجود نیست تا ازطریق ردیابی سریال رایانه، به محض اتصال به شبکه‌ی اینترنت‌،رایانه شناسایی شود اما قرار است که به زودی فراهم شود! خلاصه چند روزی توفیق اجباری بهره‌ی ما شد که خدمت عزیزان زحمتکش در کلانتری محله برسیم و از نزدیک با آن‌ها گفت‌وگویی داشته باشیم، هرچند هرکدام ازماها دور و نزدیک از تلاش و زحمت این عزیزان با کمترین امکانات موجود باخبریم اما براساس مسؤولیت مهمی که این تلاش‌گران درخصوص امنیت اجتماعی دارند هر مال دزدیده‌ای اول از همه به کلانتری محله ایراد می‌گیرد که امنیت رافراهم نمی‌کند و این انتقاد هر چند بسیار طبیعی است اما یک انتقاد سطحی است زیرا عوامل زیادی درتأمین یا نبود امنیت در جامعه دخالت دارد که یکی از آن‌ها حضور پلیس با اقتدار است، یکی از همان عزیزان نقل می‌کرد از هم‌کار بازنشسته‌ی خود که:« قبلن دزدهای شهر خرم‌آباد انگشت‌شمار بودند و هرگاه مالی از کسی به سرقت می‌رفت بلافاصله با توجه به چیستی مال دزدیده شده نوع دزد را احضار و مال را کشف می‌کردند» اما امروز آمار دزدها چنان زیاد است که به حساب نمی‌آیند. درهمین باره آلبومی از عکس دزدان با سابقه پیش روی من گذاشتند که فرصت مناسبی می‌خواست تا مرورشان کنی! تا چه رسد به بررسی یک به یک آن‌ها! در همین یک‌ماه گذشته من خود شاهد ۵ فقره دزدی درشهرستان‌هاي الشتر و خرم‌آباد بوده‌ام. در روستاهاي سنگ كر، حسين‌آباد ندر،هنام،قادر‌آبادالشتردر همین یک ماه مورد سرقت واقع شده اند شاه‌آباد‌ الشتر در طول یک‌ماه ۴ بار مورد سرقت قرارگرفته‌است که دوبار آن ناکام و ۲ بار دزدان تعدادي گوسفند و گاو را دزدیدند. همکار من در خرم‌آباد یک هفته پیش سر همین ماه (دی ماه)دزد به خانه‌اش دست‌برد زد-توجه داشته باشید این اطلاعات یک اطلاعات شخصی است بهتر است برای به دست آوردن آمارهای واقعی و دقیق دزدیِ «غیرمسلحانه» در استان مسؤولین محترم آمارهای واقعی را ازدستگاه‌های مربوط جویا شوند-. وقتی زمینه برای یک زندگی آبرومند فراهم نیست و نمی‌شود، وقتی بازار کسب و کار سالم و مناسب وجود ندارد، وقتی آمار بی‌کاران هر روز بیش‌تر از روز دیگر می‌شود. وقتی فقر بر گرده بسیاری از مردم به ویژه جوانان این دیار چنبره زده‌است و اعتیاد صاحب‌مرده پای اراده‌ی آهنین جوانان را چون موریانه پوسانده و سست کرده‌است و عزت و شرافت واقعی آن‌ها را لکه‌دار نموده‌است باید چشم به راه رفتارهای کج و نادرست فرزندان خود باشیم مثل هر شغل دیگر، دزدی نیز مراتبی دارد و من بر این باورم که دزدان دیار ما دزدان فلک‌زده‌ای هستند که با این رفتار زشت «رفع گرسنگی» و یا«کسب نشئگی»می‌کنند، باورکنید! تنها من براین باور نیستم خیلی‌ها به بیچارگی دزدهای شهرما و فلک‌زدگی آنان باور دارند و می‌گویند:« فلانی بگو حلالش! اون هم گرسنه بوده فقط دعا کن دستش خیر داشته باشه!» این را هم باور دارم که دَین این رفتار زشت بر گردن همه‌ی ماست. باورمندم که آه مال‌بردگان گریبان‌گیرآن دسته از آدم‌ها می‌شود و حتمن خواهد شد که به عنوان نمایندگان این سرزمین بی‌کس وکار، سال‌ها برصندلی‌های سرخ و سبز مجلس شورای اسلامی لم‌زدند و برای احقاق حقوق مردم آن‌گونه که باید چانه‌زنی و تلاش نکردند و مصلحت دنیوی خود را بر مصلحت مردم برگزیدند. باور دارم به خدا که آه مال‌بردگان گریبان‌گیر کسانی می‌شود و خواهدشدکه به عنوان نمایندگان دولت بر این مردم بی‌پناه ریاست راندند، سیاست کردند، به جای مردم گزارش‌ها فراهم نمودند و کارگزار خوبی برای دولت نبودند و با ورود به گستره‌ی سیاست‌زدگان فرصت‌سوزی کردند و آخر و عاقبت کاری از پیش نبردند و بر این روش نخواهند برد. پس از گذشت۳۰ سال از انقلاب هنوز استان لرستان هیچ برنامه‌ای برای توسعه ندارد، در حالی که چشم‌انداز بیست‌ساله کشور تهیه و فراهم شده‌است، لرستان در این برنامه معلوم نیست باید برکدام محور توسعه قرار بگیرد صنعتی،کشاورزی، فرهنگی،و… کدام؟ دعا کنیم از این بدتر نشود. دعا کنیم این دزدی به غارتگری نینجامد هر چه باشد دزد از صاحب‌خانه می‌ترسد! اما دعا کنیم که روزی فرا نرسد که از شدت «هرج ومرج» دزدها بیش از این گستاخ شوند، به شکلی که از صاحب‌خانه نترسند و دست به غارت اموال مردم بزنند به همین سبب به عنوان یک شهروند دل‌سوز میهن و دیار خود به مسؤولین توصیه می‌کنم به شرطی که از توصیه‌ي منِ کوچک ناراحت و عصبانی نشوند و از مولایمان علی(ع)،آموخته باشند که فرمود:«مرا امربه معروف ونهی از منکر کنید.» با نگاه جدی‌تری به معضل دزدی در استان به ویژه شهرستان خرم‌آباد بیندیشند و با تمام توان اقتدار نیروی انتظامی، درایت و تدبیر قضات، هوشمندی افسران کارآزموده‌ی اداره‌ی آگاهی، هم‌کاری مردم و…. به عنوان ضرب‌العجل و برنامه‌ی کوتاه‌مدت به کارگیرند و هم‌چنین دولت را مجاب کنند در لرستان به اقدامات اشتغال‌زایی گسترده‌ای با سرمایه‌گذاری دولتی دست بزند. زیرا استان لرستان از جهت درصد بالای بی‌کاری یک استان ویژه است، و استان ویژه برنامه‌ای ویژه می‌خواهد.منبع

عزيزغمخوارم!

اگر چه غم از دست دادن پشتيباني چون پدر، بسيارريشه كن وشكيبايي سوز و طاقت فرساست اما باران همدردي ورحمت دلجويي شما سبب شد تا ما دراين كارزار بيم واميد درمانده نشويم درودتان! كه غمگسار ما شديد!هرگزغمتان مباد!

شعرگرين را كه سال ها پيش به پاس پايمردي و رنج ماندگار پدر، دركارزارزندگي سروده ام يك بار ديگر به روح بلند و سبكبال آن نازنين مرد ناميراياد هديه مي كنم!

 گرين

تنها نشسته با غم دوران غمين گرين

با دردهاي كهنه ي من هم، قرين گرين

كِز كرده خسته، بي رمق، دورازغرور ايل

چون جنگجوي زخمي بي اسب و زين گرين

متن کامل

آيا رابطه اي بين گردن هاي بي مدال ورزشكاران ايران و حقوق معلمان هست يا نيست؟

علي گودرزيان ع -پايدار

درپي شكست بي سابقه ي كاروان اعزامي 56 نفره ايران به المپيك 2007 پكن پرسش وپاسخ معني دار، شوخي مأبانه ي هاشمي طبا (معاون رييس جمهور و رييس سازمان تربيت بدني دولت اصلاحات)با مجريان تلويزيوني شبكه 1 بسيار قابل توجه و تامل بود. پاسخ هاي زودگذروگزيده ي هاشمي طبا حكايت از درد عميق و زخم كاري اما پوشيده اي دارد كه گريبانگير اين ملك و ملت شده است.البته ممكن است هركسي متوجه اين مصيبت هم نشده باشد و براي همين ما شرحي براين ماجرا نوشتيم تا شايد به كارآيد.

 گزیده ی سخن این بود كه: هاشمي طبا به عنوان كارشناس منتقد دعوت شده در شبکه ی ۱سیمادرپاسخ اين پرسش مجري تلويزيون كه:« چرا ما مدال نياورديم؟» تربيت انسان را زير بناي توسعه ي همه جانبه و كشف و استعداديابي را كار نظام آموزش و پرورش دانست وعلت شكست را دركم كاري و بي توجهي آموزش و پرورش جستجوكرد و به نقل خاطره اي پرداخت كه:« وقتي بنده در هيئت دولت بودم هروقت كه نوبت طرح مسايل وزارت آموزش و پرورش مي رسيد وزير آموزش و پرورش وقت از دستمزد و معيشت معلمان حرف مي زد و صحبتي از تربيت بدني و آموزش به ميان نمي آورد و البته حالا هم از آقاي علي آبادي(معاون رييس جمهور و رييس سازمان تربيت بدني دولت نهم) جوياشدم ايشان(آقاي علي آبادي) گفتند: هنوز هم همان شيوه برقرار است ومحور بحث مقام عالي وزارت آموزش و پرورش دغدغه ي معيشت معلمان است.»

ازاين بحث مي گذرم كه در دولت اصلاحات كارهاي زير ساختي عظيمي براي تربيت بدني انجام گرفت و بنده خود شاهد اجراي طرح هاي عمراني زيادي بوده ام كه نسبت به جوامع پيشرفته اصلن قابل بحث نيست اما نسبت به عملكرد دولت هاي كريمه ي پيش و پس دولت اصلاحات ركورد شكن بود و درمجالي ديگر به آن خواهم پرداخت!

اما به اصل مطلب مي پردازم كه از سخن و بحث هاشمي طبا مي توان دو برداشت متفاوت داشت:

برداشت اول اين كه مااز گفته هاي كارشناس محترم به اين نتيجه برسيم كه خداي ناخواسته وزراي آموزش و پرورش چيزي حاليش نبوده در جريان آموزش و مسايل مبتلابه آن نيستند و علي الخصوص ذوق ورزشي هم ندارند و نسبت به تربيت بدني بي توجه اند وفقط به عنوان نماينده ي معلمان به طرح مسايل و معيشت اسف بار معلمان مي پردازند و بس! كه يك برداشت غير منصفانه است و فكر نكنم روساي محترم سابق و فعلي سازمان تربيت بدني هرگز چنين تصوري داشته باشند!

 برداشت دوم اين كه وزراي آموزش و پرورش آگاهانه به طرح مسئله معيشت معلمان پرداخته و به قول معروف« اصبت» تير به مقصد زده اند چه آن ها با بدنه آموزش و پرورش از راه هاي گوناگون پيوسته درارتباط اند از مشاوريني كه خود معلم هستند برخوردارند آن ها مي دانند «بي مايه فطير است» وبه جد دريافته اند در دنياي امروز با وجود هزاران رسانه كه از زمين و زمان در اختيار فراگيران قرار مي گيرد و هررسانه خود بسان مزدوردست نشانده اي است كه دانش آموز را به راهي كه درسينه ي او نهاده اند مي كشد! معلمان هنوز بي بديل اند و هنوز"شاه كليد رسانه ها" و"قلب تپنده ي نظام يادگيري فراگيران" محسوب مي شوند.

وزير آموزش و پرورش دريافته است، تا مادامي كه اين قلب خود از كار افتاده هر تلاشي در آموزش و پرورش بيهوده ،مهمل و بي نتيجه است. ما ميلياردها دلار هزينه ي ساخت موشك هاي شهاب 1تا 3كرديم وباز هم خواهيم كردتشخيص ضرورت داشتن يا نداشتن اين هزينه درحوزه تخصص من نيست چون بحث نيروي بازدارنده خود نيز يك مبحث قابل تامل است اما يقين دارم با بي توجهي و حاشيه انداخته شدن موضوع آموزش و پرورش در طول اين 30 سال عملن دشمن را به خانه خود دعوت كرده ایم امروز در دنيايي كه ميزان«دانايي» شاخص توسعه و پيشرفت تلقي مي شود «ناداني وجهل» خطرناك ترين دشمن هر ملت است هر قومي كه چراغ دانش برنيافروخت دوزدان با چراغ هاي خود دمار از روزگارش برخواهند آورد. آن زمان گذشت كه دولت ها با سياست" نخبگاني پروري" بتوانند به اندازه ي امور اداره ي يك مملكت نخبه تربيت كنند وديگرحسابي براي آموزش عمومي جامعه باز نكنند تا مثل عهد عتيق «شبان رمگي» كنند.

امروز ثروت و پول و در پي آن، رفاه اجتماعي با دانايي حاصل مي شود.كي نمي داند كه جمعيت بزرگي از زنان هندي فقط با «كليك كردن» در اينترنت ماهانه در آمدي حدود دويست و پنجاه هزار تومان پول ايراني كسب مي كنند؟كي نمي داند كه كشاورزان ايراني به خاطر نداشتن اطلاعات از اطراف جهان  بهترين ميوه هاي خود را كه دسترنج يكساله ي آنان است مفت و مجاني از دست مي دهند؟

دانش با آموزش و پرورش آغاز مي شود اما نه آموزش وپرورش ما! آموزش و پرورشي كه درآن معلم بالاترين حرمت اجتماعي دارد مگر در تاريخ ثبت نيست كه بيسمارك نخست وزيرآلمان شرط پذيرش پست صدر اعظمي را براين گذاشت كه پارلمان آلمان با پيشنهاد او يعني :«۳۰ برابر شدن دستمزد معلمان موافقت كند » و كشور آلمان ويران شده را با همين شيوه ي مترقي به اينجا رساند!؟مگر نه اين است كه وقتي روسيه درزمان تزار اولين فضانورد خود را به هوا پرتاب كرد روشنفكران جامعه ي آمريكا به اين نتيجه رسيدند : كه بايد كتاب علوم سال اول ابتدايي را از نوتاليف كنند!؟ ووو... همه ي اين حكايات و واقعيات تاريخي درس هايي هستند كه مي تواند براي يك ملت آگاه به عنوان تجربيات گرانسنگ بشري به كار آيد .ما كه فعلن نه به تجربه اعتقاد داريم! نه خود مبتكريم! نه به شكست خود مي انديشيم!انگار دراين ديار اراده اي براي پيشرفت وشكوفايي نيست ! گوشها همه كر و چشم ها همه كورند!وگرنه كي نمي داند راه خوشبختي واصلاح امور ملك و ملت از شاهراه آموزش و پرورش مي گذرد؟ چه كسي نمي داند كه تا معلم دربند امورآب وگِل خود است!تن به كار دل نمي دهد!؟ اگر واقعن به ملت خود باور داريم! اگر به پيشرفت و آباداني اين ديار دل بسته ايم! راهي نداريم جز توجه جدي و جدي و جدي به اصلاحات ريشه اي درآموزش وپرورش والتيام، ترميم وبازسازي شخصيت و پايگاه اجتماعي معلمان بدون اين كه برنگاه هاي صنفي درتصميم گيري ها پافشاري كنيم!

شما قضاوت كنيد وقتي 95/ از بودجه ي آموزش و پرورش صرف دستمزد پرسنل آموزشي مي شود- به فرض براين كه معلمان از دريافت دستمزد هم خوشحال باشند! - چطور مي توان با 5/ درصدباقي مانده! يك نظام آموزشي پويا، دانايي محور، كارآمدو فعال در عرصه جهاني فراهم نمود! جناب هاشمي طباء بهتراست كه بداند تا روزي كه وزيرآموزش وپرورش درگیر چانه زنی برای برآوردن ابتدايي ترين نيازكميتي نظام آموزشی مي شود بحث كيفيت مطرح نخواهد شد! اگر هم مطرح شود فقط رويكردي تبليغي خواهد داشت وبس!

"لاريب فيه" كه اصلاحات درآموزش وپرورش زيربناي اصلاح اين ملك وملت است! واصلاحات يعني: متلاشی شدن نظام اداري كارخانه اي بوروكراسي(حكومت برميزها) عصر صنعتي وحرکت به سمت نظام مديريت مشاركتي عصرفرا صنعتي ! اصلاحات یعنی: تبدیل نگاه انباري به معلمان(انبار اطلاعات)به نگاه توليد گرانه، هدايتگرانه ومديريت بريادگيري فراگيران ! اصلاحات آموزشی یعنی: هدایت توليدمحتواي متمركز، دورازذهن،  انگيزه كش فراگيران به سمت توليد محتواي دانش آموزانگيخته ي معلم ساخته ! تبدیل شدن جامعه ي بي ارتباط و منفعل اولياي فراگيران به شبكه ي به هم تنيده و مشاركت جويانه ي  مربيان و مشاوران درامور يادگيري فراگيران ! ووو... خوب! عملياتي شدن اين مهم، هزينه هاي ميلياردي، مديريت علمي وبرنامه ريزي جهاني ،ملي و منطقه اي مي خواهد! اولين گام پالودن نظام آموزش وپرورش از سياست و سياست زدگي است يعني كوتاه كردن دست كساني است كه به عنوان مدير، نظام آموزشی را به روزمرگي كشانده اند پرسش اين است:مديراني كه به يمن بده بستان سياسي برمنصب مديريت نشسته اندو درعمرخود هرگز يك كتاب درست و حسابي درخصوص كارشان نخوانده اند، چگونه مي توانند يك مدير فراصنعتي محسوب شوند؟ چگونه مي توانند درجهان گذران تغيير را بپذيرند؟ ووو... الخ

يا محول الحول والاحوال، حول! حالنا الي احسن الحال!  

سمفونی قورباغه ها و درد نوشتن!

 علی گودرزیان- خرم آباد

یکم: درست است این روزها نمایند ی محترم مردم خرم آباد جناب رحیمی نسب در مصاحبه ای فرمودند:«مردم باید انتقاد کنند»(درنشستی باانجمن اهل قلم) ولی من با خود قراری بسته ام دست به قلم نبرم! چون آدم هرچیزی که می نویسد یک جوری به چیزهایی "گزک" می زند! چی بگویم! راستش بخواهی می گویند:نوشته هات "بو" دارند!به همین خاطر حدود یکسال می شود که انگار لال مونی گرفتم لام تاکام حرف نمی زنم!مثلن وقتی می بینم صف شیریارانه ای، که نه بو دارد و نه خاصیت!مثل اژدها هرروزخدا دراز و درازتر می شودوکک کسی گزیده نمی شود! وقتی می بینم معاون سابق استاندارگزارش می دهد که 90/.ازاعتبارات طرح های زودبازده دراستان جذب شده است و استاندار جدیدطشتش را از بام می اندازد وآب از آب تکان نمی خورد!وقتی می بینم کارگزار دولت عملن به شعار دولت اعتقادی ندارد توی مطبوعات سنگ دولت را به سینه می زند!وقتی می بینم آموزش و پرورش کِل می زندتا یک نفرنماینده ی حومه بشود!وقتی می بینم حقوق معلمان را به باجه های خود پرداز حواله می کنند و" ناهلمونه"خود پردازها همه خراب می شوند!من هیچ چیزی نمی نویسم! به من چی که نماینده ها فقط بلدند مصاحبه کنند وتوی همان نطق اول بگویند: لرستان پتروشیمی ندارد!استان اول بیکاری است!مدیران(که خودشان گذاشتند) غیربومی اند! اصلن به من چی که این حرفها را سال ها پیش کورش فولادی بهترازاین آقایان توی پارلمان فریاد زد وهیچ کاری ازپیش نرفت! به من چی که من نماینده ندارم !به من چی که من جرئت نوشتن ندارم! وقتی می بینم آموزش و پرورش...هیسسس..!اینجا "خطرش ناکه" می دانی چرا؟چون کسی به من چیزی که نمی دهدهیچی! ممکن است ماهانه ی  "بخور و نمیر" خودم و بچه هام پایمال بشود!

دوم:خدای من دق کردم !تو بگو که از چی بنویسم که خطرش ناک نباشد؟ از پول نفتی که برسرسفره ها لمیده !ازخوشی ایران !از ژاپن اسلامی !از این همه عشق بنویسم! یافتم!یافتم!می خواهم ازطبیعت و بهار بنویسم!راستی که سال هاست گوشم به شنيدن صداهاي شهري عادت كرده است "بوق وبق" تاکسی، حركت خودروها،جاروجنجال دستفروشان وبدترازهمه مزاحمت تلويزيون صاحب مرده كه مجال همه چيزراازآدميان گرفته است،من اكنون به دورازهمه ی صداهای ناهنجارشهری، درروستايي  نشسته ام وپس ازسالها دوباره گوش جان رابه صداهايي سپرده ام كه دوستشان دارم دراین دیار زلال، صداي پی درپی قورباغه ها باصداي پارس سگان سكوت آرام روستا راهمراهی می کنند،دراینجا همین طبیعت آرام سمفوني قورباغه هاست كه روح آدمي راازهيجاني ناشناخته سرشارمي كند! اينجا فقط،تيك وتاك ساعت دیواری وصداي ناهنجارتلفن همراه است كه باسازطبيعت‎ ‎سرناسازيگرفته!‎ازدست اين دوناسازنيز،گاه گاه ازآلونك مي زنم به چاك تا همه ي هستي ام رادراين بركه ی آرام شناورسازم! نمي دانم همه ازدست شلوغً بازارزندگي مدرن امروزي ازنوع لرستانی! به تنگ آمده اند وميل دارند به پاركينگ بزنند يااین فقط منم كه يك پاي درسُنت دارم ويك پاي درمدرنيته!يك دل درسادگي ايلياتي به گروگذاشته ام‎ ‎‏و دلي ديگربه زرق وبرق زندگي شهري سپرده ام.

سوم: آه! اگرمي دانستم آخروعاقبت شهرنشيني اين است كه بداني كي ازبشت خنجرت مي زند!كي "حق مسلمت" رابادلار نوش جان مي كند!كي زبانم لال هيسسس...!!!بعدهم دل نداشته باشي دم بزني وهي دق مرگ شوي! هرگزاين سادگي وبي شيله وپيله بودن روستايي رابا "چيزبفهم " بودن شهري عوض نمي كردم تازه همين چيز"بفهم بودن" درطول تاریخ واین "دورو زمانه" چه کارها که به دست آدم نمی دهد!چی فکرمی کنید!؟اصلن دشمن جان آدم مي شود!می دونید!خيلي آدم ها مُردند"خودکشی شدند"سنگفرش خیابان ها خونشان را مکید!خیلی ها تنها شدند!بالینهاشان مثل گل شکفته شد !دهن هاي خيلي ها پلمب شد!اصلن گم گورشدند!چه بُغض ها كه درگلوگَند زدوپوسيد!چه اشك هاكه ازچشم هاتوفيد!"چه حلاج هارفته بردارها! چه فرهادهامانده دركوه ها"ووو...! چون چیزی حالیشان بود !چون موی دماغ سیاست بازان ومفت خورها شدند!چون ميخواستند خودشان باشندنه ماكت طراحي شده ي خدايان "زر وزور وتزوير"!آه قراری با خودم داشتم از این حرف های مفت نزنم خلاصه ببخشید زدیم به جاده خاکی!!به اصل مطلب بر می گردم:

چهارم:نيمه هاي يك شب بهاری است همچنان كنسرت موسيقي طبيعت برگزار، ومن دست ازنوشتن كشيده ومی خواهم دل به یک خواب عميق بدهم صداي چك چك آب وتيك تاك ساعت ديواري چون پتکی که بر سنگ فرو می کوبد گوشم را می آزُارد،مخمور خواب شب،بلندشدم وشيرآب راچك کردم و قلب ساعت دیواری راازتپش انداختم !آرام مثل افتادن یک برگ پاییزی "بید"برزمین، سربربالين گذاشتم حالا ديگرمن منم وپسرخواهرم كه به حرمت سكوت خواهي من اونيز يك امشب روزه ي سكوت گرفته است،اتاق پرمی شوداز تاريكي، پرمی شودازسكوتي كه سالهاست من نديده ام!آه انگاركسي دارد دستم رامی گیرد وبه میهماني خوابي به يادماندني  می برد! انگاربالش من پراز قرص هاي خواب آورشده است! -بالشي كه سال هاست يكي دوساعت مراتا رسيدن به لبه ی خواب، درجاده هاي پريشاني پيج وتاب مي دهد- آرام آرام می روم تا تهِ دره ی خواب تاجايي كه  نمي دانم كجاست!؟من خوابیدم انگار که مُردم!

پنجم:صداي اذان ازحنجره ي صدها خروس مرابه قله بيداري كشاند پلك كه برداشتم  دم دمه هاي صبح بود خودرابه هياهوي جشن خروسان سپُردم وبه اين هارموني طبيعتِ خدا نماز بُردم بعدازسمفوني دراز آهنگ وآرام دوشینه شب قورباغه ها حالانوبت اجرای کنسرت پرهیجان و"روزآفرین و شب شکن" خروس هاست که هماره خبر آغاز روز را با زیباترین شیوه به آدمیان هدیه می کنند!

ازآلونك بيرون مي آيم و روشناي آسمان ته مانده ي خواب نوشين شب راازجشم هايم مي پراكند نسيم نسبتن سردي گونه هايم را نوازش مي دهد ولبريزمي شوم ازبوي گل وگياهِ تازه ورطوبت رودخانه ي "زز"که همچنان سال هاست ،سرشارازهیجانِ دیدار لب های خشک گندمزارها، براین بسترِسبزمی پلکد و بهاران می خروشد و گاه گاهی نیز می تازد!

تعطیلات نوروزی سال 87 کَم کَمَک دارد سپری می شودوبهار حضورناپايدارخودرا بر بام و بَرزن جارمي كشد. اين روزها، مثل ديروزها مثل عهدعتيق مردم چشم به راه "نزول"باران هرلحظه به آسمان نگاه مي كنند و ابرهای آسمان عقیم را رصد می کنند!مردم طبق باوری قدیمی ماکت یا آدمک چهل انسان "کچل" را به هم می بنند! هی کتک می زنند و می زنند تا آخر دست نحوست ونامبارکی آنان پاک شود و آسمان از در آشتی درآید و باران فروببارد! راستي دردنيايي كه برخی از ملت ها  باابرهای شبيه سازی شده توانسته اند آب های سرگردان آسمان راشكاركنند! چرا ماهنوزنتوانسته ايم بررودخانه ها‎ی سربراه خود براي كشت وكارمان "آب بند" بزنيم. وآب هاي جاري خودرامهاركنيم دريغ!دريغ ازاين همه بهاركه بي گل وميوه به پاييز مي رسانيم!دريغ! ازاين همه چشم كه هنوزرزق و روزی خودراازآسمان مي خواهند!وسرنوشت خودرا به خشم وقهرطبيعت گره مي زنند! ودريغ! كه بسیاری ازما تنبلي وتن آسايي ودر پی آن فقرو فلاکت خود را به حساب خشم خدا مي گذاریم! خدایی كه ازدست بي عقلي ما عصباني است! وپيوسته به ما يادآوري مي كند كه: «بينديشيد!»ونيز مي گويد: «شمامسئول سلامت يا بدبختي خود هستيد»!

ششم:دریغا!این ماییم كه باوجود پيشرفت درابعاد مختلف زندگی! هنوز خداي يگانه ی خودرادرست وحسابي نمي شناسيم وبه ايزدخود نسبت هايي روامي دهيم كه مردم "آخايي وترواي" درحدود5هزارسال پيش به خدايان خود "زئوس" وهری "وفرزندان او نسبت می دادند!

 به هرحال صحبت ازبهاربود وابرهاي عقيمي كه اين روزها مي آيند ونمي بارند وخلق خدا را"دق مرگ" كرده اند وجشم هايي كه به آسمان دوخته شده است و مردمی که می خواهند برای فرود آمدن باران ماکت "کچل" ها را کتک بزنند!اما همه ی این ها بهانه بود بهانه ای برای نوشتن !نوشتن: درد بی علاج یک نویسنده!حالا تو بگو!بازهم بنویسم یا نه!؟

کتاب             

آموزش و پرورش دانایی محور

                              منتشر شد

محل فروش: کتاب فروشی های خایدالو- ادیب - مقدم و...

                                                                                   نظر فراموش نشود!!

با سلام!

با یک غزل بروزم اینجا را کلیک کنید!

        از این که چندیست این وبلاگ دیردیر بروز می شود از همه پوزش می خواهم درگیر روزمرگی ام وسرگرم شمارش ستاره ها اما باور کنید خیلی هم دلتنگ شما هستم "غم نان اگر بگذاردم"قصه های نا نوشته ی زیادی دارم و حرف های ناگفته ی فراوانی!

راستی! کتاب "آموزش و پرورش دانایی محور "به زودی تقدیم خوانندگان کتاب می شود! و همچنین شما!